LESJE SPIONAGE

Zowaar, Mr T heeft volgelingen. Want onder zijn charismatische bezieling heeft zijn lezerspubliek zich ook volop op de Britse tv-reeks ‘Spooks’ gestort. In die mate dat er zelfs lezersvragen binnenkomen: ‘Beste Mr T, dank u zeer om ons te wijzen op de briljante reeks ‘Spooks’ over de veiligheidsdienst MI-5. Weet u misschien of er ook een MI-1 of MI-2 bestaat? Groeten, D.J. uit G.’ Kijk, dan is het voor Mr T een eenvoudige customer’s service om daarop een antwoord te zoeken.

En wat blijkt: er zijn liefst 19 secties van de Britse MI of Military Intelligence (het ene woord sluit het andere blijkbaar niet uit). Die MI’s zijn opgericht rond oorlogstijd en bestaan nu niet meer, behalve MI-5 en MI-6.

MI-1: kraakte codes.

MI-2: verwerkte Russische en Scandinavische inlichtingen.

MI-3: verzamelde inlichtingen uit Oost-Europa.

MI-4: voorzag het leger van kaarten (landkaarten, hè, geen speelkaarten).

MI-5: de contraspionagedienst of de spooks. Gefocust op interne veiligheid dus. (Zo geheim zijn ze trouwens niet: hun adres is PO BOX 3255, Londen SW1P 1AE en hun basis bevindt zich in het Thames House in Millbank te Londen.)

MI-6: de James Bonddienst. Vergaart buitenlandse inlichtingen. (Ook niet zo geheim: het hoofdkantoor ligt aan de Vauxhall Cross te Londen.)

MI-7: hield zich bezig met propaganda en censuurmaatregelen.

MI-8: (of Radio Security Service) verzamelde inlichtingen via de ether.

MI-9: bood in WOII hulp aan het plaatselijke verzet in bezette gebieden en probeerde contact te houden met gestrande piloten of gevangengenomen soldaten. Ooit gehuisvest in kamer 424 van het Metropool Hotel in Londen. ‘Allo Nighthawk! Allo Nighthawk!’

MI-10: wapens en technische analyse.

MI-11: hield de Zuid-Amerikaanse landen in het oog.

MI-12: (of The Red Army) moest vooral het communisme binnen de landsgrenzen bestrijden.

MI-14: gespecialiseerd in inlichtingen over Duitsland.

MI-15: was bezig met luchtfotografie en luchtdefensie.

MI-16: vergaarde wetenschappelijke inlichtingen.

MI-17: was het secretariaat van de MI-departementen

MI-18: debriefde de geallieerde krijgsmachten.

MI-19: peuterde informatie los van vijandige krijgsmachten.

MI-13: is blijkbaar nooit gebruikt. (Al weet Mr T dat dit eigenlijk de privésectie van zijn eigen special agent Chicken McNugget was.)

Tweet

LEVE DE PENS

Eerst effe zeggen dat Mr T voor de voorstelling enkele uren was gaan snookeren en wat soezerig was van de pintjes. In de rode zetels van de schouwburg begin je dan al rap te knikkebollen. Dat Mr T uiteindelijk niét faliekant in slaap is gevallen, heeft slechts één reden: het toneelstuk zelf.

‘All my sons’ van Arthur Miller – het lief van Marilyn Monroe indertijd, zo hebben we geleerd – is erg meeslepend, opgebouwd op z’n Amerikaans, dus toewerkend naar een climax, en dat doet het ’m toch steeds. Vader Joe maakte vroeger een productiefout in zijn fabriek voor vliegtuigonderdelen, waardoor 21 piloten zijn neergestort en gestorven. Zijn zakenpartner draait echter voor de hele zaak op en zit in de gevangenis. Nu Joes zoon wil huwen met de dochter van die vennoot, gaan de poppen aan het dansen en komt de waarheid langzaam aan het licht.

Veel onderhuidse spanningen, wat leidt tot veel ambras op de scène – altijd prettig als dat goed gebracht wordt. Ook fijn: de manier waarop het stuk erg hedendaags overkomt, ook al is men relatief trouw gebleven aan de oorspronkelijke versie uit 1947. Speciale vermelding voor Peter Gorissen (foto), die schittert als vader Joe. Met pens en al.

(de Roovers – Met: Robbie Cleiren, Sara De Bosschere, Luc Nuyens, Sofie Sente, Maaike Neuville, Peter Gorissen, Herwig Ilegems en Bram De Win – 18/4 – Stadsschouwburg, Leuven)

Volgende keer: DUS - een heizeldrama (8/5)

http://www.deroovers.be/

Tweet

ZUCHT

- Moeder T: “’t Was frisser dan gisteren.”

- Mr T: “De warmte zit nu binnen”

- Moeder T: (verschrikt) “Wie?!”

Tweet

MR T DOET EEN 'BOND ZONDER NAAMKE'

H

Tweet

DE POLITIE, UW VRIENDJE

Kleine maand geleden een nieuwe portefeuille gekocht. En gisteren ontdekt dat het rijbewijs nog in het oude, versleten en dus weggegooide exemplaar zit. Stoem stoem. Nog door de vuilzakken geploeterd, maar vergeefs. Nu is die foto van Mr T’s achttienjarige melkmuil niks om over te rouwen, maar ’t is zo’n extra gedoe om de paperas weer in orde te krijgen.

Op het politiekantoor bleken ze erg sympathiek. Traag. Maar sympathiek. Lang moeten wachten. Anderen moeten laten voorgaan. (Zoals de buitenlandse studenten die wilden weten hoeveel je mag drinken achter het stuur. Waarna het korps onderling begon te discussiëren over ‘0,5 of 0,6 promille’, ‘één of twee Stella’s’ en ‘zijdezeker’.)

Soit, na bijna een halfuur kwam eindelijk de Verlossing. In de gedaante van Agent Nico. Zo ne knappe flik, nondezjaar! Agent Nico heeft alles geregeld. Met zijn strak uniform en zwoele oogskes en al.

Op de terugweg nog stilgevallen met de wagen. Puur van de commotie.

Mr T moet vaker zijn rijbewijs verliezen, nondezjaar.

Tweet