Pages

PREMIER BUBBLE

Mr T voelt zich aangetast in zijn mannelijkheid. Want… hij kijkt weer Vitaya. Deze keer voor ‘The Amazing Mrs. Pritchard’ , een zesdelige Britse miniserie. Elke woensdag om 23.40 uur (jaja, laat) of zondag om 13.45 uur (jaja, vroeg). Jobke voor de digicorder.

Jane Horrocks (Bubble uit Absolutely Fabulous’) speelt Mrs. Pritchard, een superettemadam die impulsief opkomt bij de verkiezingen. Ze wordt superpopulair, haalt 54% en wordt pardoes premier. Met nog één aflevering te gaan wordt ze omringd door louche volk, zet ze de voltallige G8 te kakken en is haar privéleven een soep.

De serie is gemaakt door hetzelfde productiehuis als ‘Hustle’ en vooral ‘Spooks’, en dat kan geen toeval zijn. Fictie op zijn actueelst. Not very Vitaya.

Straks de laatste aflevering. En nog zoveel brokken te lijmen. Nee, goed komt het allemaal niet meer.


DÁT SOORT PUBLIEK


Deurdedeurdeur


Wawast?
SKaGen (Bruno Vanden Broecke en co) speelt een deurenkomedie over een deurenkomedie. Aftasting van de grenzen van het genre
.

Oewast? Vernuftig. Drie delen: eerste deel was de repetitie, tweede deel de matineevoorstelling, derde deel de avondvoorstelling. Het decor werd telkens omgedraaid, zodat je bij deel 1 en 3 zag wat er op de scène gebeurde, en bij deel 2 wat er zich achter het decor afspeelde. Tussen de personages laaiden de spanningen hoog op door allerlei scheefpoeperij. Om uiteindelijk te ontaarden in absolute chaos – het soort chaos waarbij je de ene keer lacht en de andere keer de wenkbrauwen fronst.

Ik zeg u: ware het niet voor het publiek, Mr T zou er echt van genoten hebben. Zes gibberende puberkippen voor ons en een hersenloze middeljaarse babbelkous achter ons – van het soort dat bij élke grap (ook de slechte) het uitgilt: ‘Maar allééé toch’… Mr T hoort dan weer tot het soort mensen dat automatisch in een tegenreactie schiet en met níks meer lacht. Met mijn excuses, SKaGen.

(Op 25/4 – in CC De Mol, Lier)



BLIJ

Afgelopen zaterdag een huwelijk gehad. Het soort huwelijk waarvoor je je best wil doen. Had zelfs de oorstokjes bovengehaald (hoewel die op doktersbevel strikt verboden zijn sinds de proppen). Mr T speelde ook chauffeur (of waarom dacht u dat er roze strikjes aan de T-mobiel hingen). En aan het dessertbuffet tastten we de grenzen van het fatsoen af. Kortom: gezéllig.

Zegt plots een vriendin tegen mij: “Weet ge, Mr T… Weet ge… Onze kleine van zes maanden, hè, die heeft exact hetzelfde kapsel als u…” Hilariteit aan tafel. Stilte bij Mr T. “Maar allez, dat is een compliment, hè.” Waarop Mr T eens beteuterd over zijn glimmende voorhoofd krabde.

Ach, Mr T kon er goed om lachen. Weet ge waarom? Omdat tussen de tafels het levende bewijs rondliep dat alles altijd erger kan. Daar liep een garçon, jong… Zo’n voorhoofd, dat hebt ge nog nooit gezien. Biebel zou er jaloers op zijn. Het stak extra naar voren, als een erker, of als een afdak. Het was het soort voorhoofd waarvoor je een gsm met fotofunctie wil kopen. Het soort voorhoofd waarvan je, alleen maar door ernaar te kijken, meer zelfvertrouwen krijgt.

En daar worden wij dan blij van. Biebeldebiebeldeblij.



ARROGANTE KOP

Wie dénkt gij in ’s hemelsnaam wel dat ge zijt! Ik ben me de pleuris verschoten. Heb nondezjaar alles moeten dichtgooien daarjuist, om u nipt te ontwijken. Ik wou bijna dat ik het niét gedaan had. Met uw arrogante kop. Ge liep daar rond, in het midden van de straat, met een air alsof niks u kon raken. En dan zúlke ogen trekken als er iemand bijna knal op u afrijdt. Vuile hippie. Efkes rondkijken voor er nen auto aankomt, daar doen we niet aan mee, hè? Daar voelen we ons te goed voor, hè? Onnozelaar. En maar tetteren, en maar tateren. Alsof er iemand zo stom was om naar u te luisteren. Achterlijke! En vanwaar kwam mijnheer aangewaggeld? Van ’t café, zeker? Trek uw debiele ogen toch open, jong. En hou uw kwakend bakkes dicht. Ik heb niks tegen uw soort, maar als ze zich allemaal gaan gedragen zoals u, dat ze dan maar rap allemaal terug naar het zuiden trekken. ’t Is toch waar… Het is niet omdat ge een eend zijt, dat ge de wegcode niet moet kennen.



BIJSTURING

- Uw blog is veranderd, hè?

- Ja.

- We hebben het gezien... (stilte)

- En?

- Euh… Die ‘nachtbraaksels’… We staan daar niet wild van.

- Nee?!

- Nee. Te studentikoos.

- Te studentikoos?!

- Ja. Weinig origineel ook.

- Weinig origineel?! Ik had het woord ‘nachtbraaksels’ nog nooit gehoord…

- Wij wel. We vonden ‘Vraag me niet waarom’ een veel betere baseline.

- Ah.

- Nu zijt ge ambetant, hè?

- Nee… nee... Echt niet...

- Voilà, ge zijt ambetant.

- Néé... Om eerlijk te zijn… Ik mis de oude baseline ook.

- Ja?

- Ja. Die was echt van mij.

- Zet die er dan terug op.

- Nee, jong,

- Waarom niet? Alle grote restylings worden achteraf bijgestuurd.

- Nee, jong, dan kom ik onzeker over.

- Tja… Dat zijt ge ook, hè.

- Hm.