DE SCHULD VAN DE HOER

Technologie is een hoer en we zuigen allemaal aan haar ranke boezem. Maar o wee als ze haar maandstonden heeft. Zoals nu. Want blijkbaar kunnen lezers in Internet Explorer niet altijd reacties achterlaten op deze blog. (Niet dat Mr T verwacht dat er een tsunami aan commentaren aan zijn neus is voorbijgegaan, maar kom, het is leuker als alles marcheert, zeker bij hoeren.) Het euvel blijkt zichzelf op te lossen door gewoon als nen onnozelaar te blijven proberen. Dus: als uw reactie niet verschijnt, drukt ge opnieuw op de knop ‘reactie plaatsen’. En nadien nog eens. Na drie pogingen zou het dan lukken. Als het Explorer-probleem zich toch blijft voordoen, meld het dan gerust. In een reactie, haha.

Tweet

HANNAH MAES IS EEN DOM KALF

Hannah Maes (‘Code 37’) is een dom kalf. Dat kruipt in haar eentje in een kelder als ze weet dat daar een moordenaar zit. Dat breekt haar hoofd over achterstevoren gespelde clues (‘Gnivri?’) met de traagheid van een tuinslak (‘Irving!’). Dat broedt wekenlang op het vraagstuk ‘één woord, tien letters, geen klinkers’ terwijl wij hier de oplossing in drie seconden hadden gegoogeld (‘aardewegen’). Zulke raadseltjes moeten trouwens doorgaan voor moderne codetaal van een Mossad-agent, maar lijken zo weggeplukt uit Jommekes Groot Moppenboek van 1983. Hoe dan ook, veel te hooggegrepen voor madam Maes. Zij beseft ook nooit dat het personage van iemand als Veerle Eyckermans wellicht de dader is als die na driekwart aflevering nog amper aan bod is gekomen — zo’n actrice huren ze echt niet in voor een bijrolleke. Tel daarbij een macho-air waarvoor mannen al lang waren bijeengeslagen en ge kunt maar één ding besluiten: dom, dat is mevrouw Maes. En marginaal. Alsof Witse ooit op een donkere parking verwilderd met een kalasjnikov zou staan zwaaien.

Tweet

EEN DAG NIET GELEEFD

Hij zou beter zijn rug rechten. En afspraken maken. Bellen naar dates en mates. Taken afhandelen. Fiscus regelen. Vuilzak zetten. Vlokken poetsen. Lakens verversen. Afwas doen. Immo zoeken. Amor zoeken. Zon opdoen. Drankje drinken. Mopje maken. Haha doen. Maar: hij blijft hangen in zijn zetel. Het is schoon weer buiten, maar hij blijft binnen. Hij jogt niet, hij fietst niet. Zijn pot Nutella is leeg. De microgolf doet ping. Krant en boek gaan opzij. Thuis en Komen Eten gaan op. Hij zou zich schuldig moeten voelen. Omdat hij bedánkt voor een gekregen dag. Omdat hij de gevangen uren teruggooit in de vijver. Maar niks daarvan. Hij blijft hangen, de vrijgezel. En hij vertelt het hier. Omdat hij weet dat sommigen er geld voor zouden geven. Voor zo’n dag van schijnbare rust. Een dag niet geleefd. Wel, hij heeft zo’n dag. Op z’n zetel. In z’n eentje. Tussen up en down. Niks om jaloers op te zijn. Of misschien. Een beetje.

Tweet

MR T ZIET STERREKES

Tweet

T-KEN 51

T-ken 51
Martigny-Courpierre (F)
Zondag 15 mei 2011, 11.34 uur

Op zijn terugweg van een blitsbezoek aan vrienden in Frankrijk, passeerde Mr T Martigny-Courpierre. Slapend gehucht, 112 inwoners, geen mens op straat. Centraal: een art-decokerktoren van gewapend beton, met gebeeldhouwde engelen. Errond: glooiende natuur. Mr T parkeerde prompt de T-mobiel. Pour se promener dans un décor très chouette. Alleen jammer van die dreigende lucht. Ze doemde op vanuit het noorden, het Brusselse. Het waren De Duistere Wolken Des Arbeids. Vergezeld door De Woeste Wind Der Zeven Stressen (voor elke dag één). Een voorbode. Want vierentwintig uur later was het weer van dattum.

Tweet