Gehoord? Tussen het geknal van het vuurwerk en het gebral van de feestvierders door? Nee? Het steeg nochtans hoog op. Het gegil van Ingeborg.
Mr T vertelde aan vrienden dat hij vanaf maandag op regime gaat. En niet halfslachtig: drie maanden lang een volledige drooglegging. Alcohol, chocolade en alle andere soorten snoep gaan in de ban. Afvallen is niet de hoofdreden, al is het een belangrijk neveneffect. Wel: energie en zelfrespect. De Ingeborg in Mr T slaat namelijk alarm. En hoe. Het mens is meestal erg stil, schudt soms eens met het hoofd, rolt eens met haar ogen en laat betijen. Maar nu staat ze zowaar bovenop de barricades. Dat het genoeg geweest is, gilt ze. Herhaaldelijk. Tot chakrale schoppen onder Mr T’s cerebrale kont toe. En je wilt geen Ingeborg in je hoofd of onder je kont. Dus: regimen. Strak. Strikt. Streng.
Mr T hoorde nog iets anders opstijgen tussen het eindejaarsgeknal door. Het leek op hoongelach, met het wijsje van Blind Date op de achtergrond. Maar dat beeldde hij zich ongetwijfeld in.
RUSTHUISCAFETARIA
- Welke trein neem je terug naar huis, T?
- Ik ging die van kwart voor vier nemen, maar die haal ik niet meer, tante.
- Oei.
- Niet erg. Misschien heeft hij vertraging en haal ik hem toch. En er zijn nog andere treinen.
- Ja?
- Boemels. Die duren alleen wat langer.
- T?
- Ja, tante?
- Ik wacht ook op een trein…
- Hoezo?
- De hogesnelheidstrein… die me naar de andere kant brengt.
- Moh, tante…
- (knikt stellig) Maar die heeft helaas ook vertraging.
- Mja.
- Eén ding is zeker: ooit komt hij.
- Het zal een boemel zijn, tante.
- Ik ging die van kwart voor vier nemen, maar die haal ik niet meer, tante.
- Oei.
- Niet erg. Misschien heeft hij vertraging en haal ik hem toch. En er zijn nog andere treinen.
- Ja?
- Boemels. Die duren alleen wat langer.
- T?
- Ja, tante?
- Ik wacht ook op een trein…
- Hoezo?
- De hogesnelheidstrein… die me naar de andere kant brengt.
- Moh, tante…
- (knikt stellig) Maar die heeft helaas ook vertraging.
- Mja.
- Eén ding is zeker: ooit komt hij.
- Het zal een boemel zijn, tante.
dixit HET WANDELGEZELSCHAP
“Awel ja… Schaap… Lam… Hè?”Er was mooi weer. En er was een goed idee. Een wandeling in dat mooie weer. Een echte, uit een boekske. De Sint-Ermelindiswandeling. 8 km. Werd 9 km dankzij een omleiding.
Speerpunt was de kapel van, jawel, Sint-Ermelindis. Een vrouw uit de 7de eeuw die in eenzaamheid een streng en heilig leven leidde in Bevekom. Uit het boekske: ‘Toen zij er door 2 broers achtervolgd werd, vluchtte ze naar Meldert. De legende vertelt dat zij zich verschuilde midden een kudde schapen. De stok die zij tussen de schapen op de grond plantte, ontlook onmiddellijk tot een dichtbebladerde boom waaronder ze zich kon verbergen voor haar achtervolgers…’ Nou nou.
Verder uit het boekske: ‘Zij is de patrones tegen lamheid.’ Huh? Mr T zag het verband niet. Maar zijn gezelschap dus wel...
BORLÉE
Het was een rare ochtend, een tijdje terug. Wakker worden, iPhone pakken en twee sms’en ontdekken. De ene: ‘Frans deze nacht overleden.’ De andere: ‘Vannacht is ons vader stilletjes ingeslapen.’ Het ene staat los van het andere.
Eerst de ingeslapen vader. Die heeft een dochter die Mr T een vriendin mag noemen. Mr T herinnert hem van vroeger. Denk aan Randy Newman. De man leek altijd te lachen. Iets wat hij wellicht veel minder deed dan iedereen dacht, maar kom. Warme man. Dochter ook. Droevige affaire. Dat hij al 82 was, zeg. Tijd is een Borlée — dat rent maar en dat rent maar.
Frans dan. Hij was de helft van een eenzaam bejaard koppel. En de buurman van Mr T’s collega — oldskool, met korte, dagelijkse bezoekjes vol koetjes en kalfjes. De collega ging waken bij het ziekbed, zodat Frans’ vrouw wat kon rusten. De collega was erbij, de nacht van de laatste adem. En de collega troostte de weduwe. Respect. Wie dezer dagen iets fout zegt over allochtonen, krijgt een kopstoot van het Gigantisch Voorhoofd.
Die voormiddag moest Mr T vertrekken naar Moeder T. Zij verjaarde. 76 jaar. Boeket bloemen, knuffel. De zon scheen. Een eerste terras. Genoten. En geklonken met de rum-cola tegen de koffie verkeerd. Die Borlée te snel af.
Eerst de ingeslapen vader. Die heeft een dochter die Mr T een vriendin mag noemen. Mr T herinnert hem van vroeger. Denk aan Randy Newman. De man leek altijd te lachen. Iets wat hij wellicht veel minder deed dan iedereen dacht, maar kom. Warme man. Dochter ook. Droevige affaire. Dat hij al 82 was, zeg. Tijd is een Borlée — dat rent maar en dat rent maar.
Frans dan. Hij was de helft van een eenzaam bejaard koppel. En de buurman van Mr T’s collega — oldskool, met korte, dagelijkse bezoekjes vol koetjes en kalfjes. De collega ging waken bij het ziekbed, zodat Frans’ vrouw wat kon rusten. De collega was erbij, de nacht van de laatste adem. En de collega troostte de weduwe. Respect. Wie dezer dagen iets fout zegt over allochtonen, krijgt een kopstoot van het Gigantisch Voorhoofd.
Die voormiddag moest Mr T vertrekken naar Moeder T. Zij verjaarde. 76 jaar. Boeket bloemen, knuffel. De zon scheen. Een eerste terras. Genoten. En geklonken met de rum-cola tegen de koffie verkeerd. Die Borlée te snel af.
TERUG
Psst. Mr T is terug. Na vier jaar. Al valt nog af te wachten in welke mate. Soms bekruipt hem de zin om nog eens iets te krabbelen. En dan mist hij een alibi. Vandaar de reanimatie van dit webschriftje. Maar hou het stil. De collega’s hoeven het niet te weten. Mr T is intussen chef en wordt dus geacht zijn manieren te houden. Dit plekje is geheim. Hopelijk. Niemand verwacht op deze paasdag écht een verrijzenis, toch?



